Konuşmaktan yorulduk. Nutuklarda bayıldık. Millete akıl vere vere akıl kalmadı. Hep birileri yapsın diye bekledik.
Yapmadılar mı? Yapacak adam bulunamadı mı?
Yok mu?
Yok.. Nutuk atmaktan, akıl vermekten başka işe yaramayanların çok olduğu yerde yok…
Helikopteri düştü aramadılar mı, bulmadılar mı? Birileri arasın devlet arasın, millet arasın ama sen arama. Birileri bulsun getirsin sen aferin de.
Bu ülkede konuşmayıp iş yapanların anası ağlıyor.
Ağlayanların sesini de elli beş yıl sonra duyuyoruz.
Şimdi ağıt yakanlar dün nerdeydi?
Bilemezlerdi, şimdi anladılar mı?
Peki neden?
Çünkü “ biz de adamın ölüsü kıymetlidir. “ Dirisi beş para etmez!
Biz, bizden olanlara zamanında sahip çıkmadıkça, korkularımızın esiri oldukça yiğitlerimiz elimizden bir bir alınacak biz de arkalarından ağıt yakacağız.
Bu yiğidi de elimizden kaçırdık.
Üzülün, ağlayın. Eliniz bir klavyeye gidip iki kelime yazmasın. Anketlere girip iki oy vermeyin, fişlenirsiniz!
Yiğitlerimizi elimizden alıp karlı dağlara götürdüklerinde de ağlayınız.
Kalem kılıçtan keskin bu devirde.
Keskin kılıç kınında durdukça, yiğitlerimizi karlı dağlarda, buz gibi sularda, gurbet ellerde kaybedeceğiz.
Onlara ne mutlu şehit oldular, diyerek kendi kendimizi avutacağız.
Onlar şehit oldu. Siz, biz ne olduk?
Bizim sıfatımız ne? Korkak mı? Ödlek mi?
Bu ülke bizimse, analarımız bizi bu topraklarda doğurmuşsa, bu çekingenlik neden?
Ne bekliyoruz? Neyi bekliyoruz? Ne zamana kadar bekleyeceğiz?
Birilerinin yapmasını mı?
Sen kıpırdamadıkça, yalnız kahramanlar bir bir avlanıyor. Bir bir kendini feda ediyor.
Sen kıpırdarsan damlalar derya olur, deryalar da fesat ateşlerini bir çırpıda söndürür.
Kalem kılıçtan keskin bu devirde…
Söz israf bu devirde…
İcraat lazım yiğide. Bir kelime tepki, bir bakış, bir gazete parası, bir dergi ve bir oy…
